Η απόφαση του 2003

Κάποιοι σεφ μεγαλώνουν μέσα σε κουζίνες. Ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης όχι. Όταν αποφάσισε το 2003 να αφιερωθεί στη μαγειρική, δεν είχε καμία εμπειρία σε επαγγελματική κουζίνα^[1]. Ξεκινούσε από το μηδέν.

Τα πρώτα του βήματα τα έκανε στην Ελλάδα. Είπε στην Athens Voice ότι έμαθε την ελληνική κουζίνα δίπλα σε μεγάλους δασκάλους της^[1]. Ήταν ένα σχολείο χωρίς πτυχία, μέσα στη ζέστη και τη βιασύνη της κουζίνας.

Η πρώτη σαρδέλα

Κάθε μάγειρας θυμάται το πρώτο του πιάτο σε ένα μενού. Για τον Τσιοτίνη ήταν μια μαριναρισμένη σαρδέλα^[1]. Τη σέρβιρε το Περιβόλι, ένα εστιατόριο στη Σαντορίνη^[1]. Ένα απλό ψάρι της ελληνικής θάλασσας ήταν η αρχή.

Μετά έφυγε στο εξωτερικό. Εκεί γνώρισε άλλες κουλτούρες και άλλες κουζίνες^[1]. Όταν γύρισε, ήθελε να δέσει όσα είχε δει με τις ελληνικές γεύσεις^[1]. Δεν ήθελε να λέει ότι κάνει ελληνική κουζίνα. Ήθελε να κάνει τη δική του κουζίνα με ελληνικά προϊόντα^[1].

Executive chef στην Ελούντα

Η επόμενη μεγάλη θέση ήταν στην Κρήτη. Ήταν executive chef στο ξενοδοχείο Elounda Peninsula^[2]. Όπως είπε στην Athens Voice το 2017, ο τρίτος και τελευταίος χρόνος του εκεί έκλεισε γύρω στον Οκτώβριο του 2014^[2]. Ήταν ήδη ένας σεφ με βραβεία^[2].

Ένα μεγάλο ξενοδοχείο είναι σκληρό σχολείο. Πολλά εστιατόρια, πολλοί πελάτες, μεγάλη ομάδα. Ο σεφ πρέπει να είναι και μάγειρας και διευθυντής. Ο Τσιοτίνης έμαθε εκεί να στήνει και να τρέχει μια κουζίνα.

Η ιστορία του έχει κάτι ενθαρρυντικό για όσους αλλάζουν δρόμο αργά. Δεν χρειάζεται να έχεις μεγαλώσει σε κουζίνα για να γίνεις σεφ. Χρειάζεται όμως πείσμα, μάθηση και πολλή δουλειά. Ο Τσιοτίνης τα είχε και τα τρία, όπως έδειξαν τα χρόνια που ακολούθησαν^[1].

Στο τέλος του 2014 ήθελε όμως κάτι άλλο. Ένα μικρό δικό του μέρος, όπου θα μαγείρευε και θα σέρβιρε την κουζίνα που αγαπά^[2]. Ο άνθρωπος που ξεκίνησε χωρίς εμπειρία το 2003 ήταν έτοιμος να γίνει ιδιοκτήτης.