Το CTC ανοίγει μέσα στην κρίση

Το 2015 δεν ήταν καλή χρονιά για να ανοίξεις εστιατόριο στην Αθήνα. Η χώρα ήταν στην καρδιά της κρίσης. Ο Αλέξανδρος Τσιοτίνης όμως το έκανε. Μαζί με δύο συνεταίρους, τον Πάνο και τον Κωστή, άνοιξε το CTC^[1].

Ο ίδιος θυμήθηκε αργότερα στην Athens Voice ότι το εστιατόριο άνοιξε περίπου δύο μήνες πριν από τα capital controls και το δημοψήφισμα^[1]. Οι τράπεζες έκλειναν, οι ουρές στα ΑΤΜ μεγάλωναν, και ένα νέο εστιατόριο έψαχνε να βρει πελάτες.

Ένα όνομα με χιούμορ

Το όνομα έχει ένα μικρό αστείο. Τα γράμματα CTC, αν τα διαβάσεις στα ελληνικά, ακούγονται σαν σίτιση^[3]. Μια λέξη για το τάισμα, κρυμμένη σε τρία λατινικά γράμματα. Το χιούμορ ήταν από την αρχή μέρος του εστιατορίου.

Ο χώρος ήταν μια γωνία σε μια ήσυχη γειτονιά, σε δύο επίπεδα, με κουζίνα μισάνοιχτη προς τη σάλα^[1]. Ο Τσιοτίνης ήθελε ένα μικρό μέρος όπου θα μπορούσε να μαγειρεύει και να σερβίρει την κουζίνα που αγαπά^[1]. Δεν ήθελε κάτι τεράστιο. Ήθελε κάτι δικό του.

Τρία χρόνια μετά

Τον Νοέμβριο του 2017 η Athens Voice τον ρώτησε πώς τόλμησε να το ανοίξει^[1]. Το CTC έκλεινε τότε τρία χρόνια^[1]. Είχε αντέξει τα χειρότερα χρόνια της κρίσης, κάτι που πολλά εστιατόρια δεν κατάφεραν.

Όταν το CTC πήρε αστέρι Michelin το 2021, η Athens Voice θύμισε ότι ήταν μια ιστορία που ξεκίνησε το 2015^[2]. Ο ίδιος περιέγραψε εκείνα τα χρόνια ως έναν καθημερινό αγώνα, με πισωγυρίσματα και επιτυχίες^[2].

Η κρίση είχε και μια παράδοξη πλευρά. Πολλοί Αθηναίοι έτρωγαν λιγότερο έξω, αλλά όσοι έβγαιναν ήθελαν κάτι που άξιζε τα λεφτά τους. Ένα μικρό εστιατόριο με προσωπική κουζίνα μπορούσε να τους κερδίσει. Το CTC στοιχημάτισε σε αυτό, και κράτησε^[1].

Στο τέλος η τόλμη του 2015 δικαιώθηκε. Το μικρό γωνιακό εστιατόριο της κρίσης έγινε ένα από τα πιο σημαντικά τραπέζια της πόλης.