Διάσημοι σεφ · Panos Ioannidis
TV & ΜΜΕ
Από τη Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων στο MasterChef
Με λίγα λόγια
Το 2019 ο Ιωαννίδης είναι κριτής στο MasterChef και λέει ότι ζει το όνειρό του. Πίσω του έχει 25 χρόνια στην κουζίνα, από τη Θεσσαλονίκη ως την Ιταλία.
- Στα 17 του γράφτηκε στη δημόσια Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων της Θεσσαλονίκης[1].
- Στον στρατό ήταν αρχιμάγειρας τάγματος και μαγείρευε περίπου 1.500 μερίδες τη μέρα[1].
- Δούλεψε περίπου τέσσερα χρόνια στην Ιταλία, στη λίμνη Κόμο, στο Μιλάνο και στη Σαρδηνία[1].
- Το 2019 ήταν κριτής στο MasterChef του Star[1].
Τον Μάρτιο του 2019 ο Πάνος Ιωαννίδης είπε στην Athens Voice μια απλή φράση: ζει το όνειρό του[1]. Ήταν κριτής στο MasterChef του Star[1]. Πίσω από αυτή τη φράση υπήρχαν όμως περίπου 25 χρόνια δουλειάς στην κουζίνα[1].
Οι ρίζες του είναι πολίτικες[2]. Η Athens Voice θυμίζει τις παιδικές του αναμνήσεις στην κουζίνα με τις γιαγιάδες του[2]. Εκεί γεννήθηκε η αγάπη για το φαγητό, πολύ πριν από τις σχολές και τα πλατό.
Στα 17, στη σχολή
Στα 17 του γράφτηκε στη δημόσια Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων της Θεσσαλονίκης[1]. Δεν περίμενε να τελειώσει για να δουλέψει. Παράλληλα έπιανε ήδη δουλειά σε επαγγελματικές κουζίνες[1].
Στον στρατό η κουζίνα έγινε μάχη αριθμών. Ήταν αρχιμάγειρας τάγματος και μαγείρευε περίπου 1.500 μερίδες τη μέρα[1]. Λίγοι νέοι μάγειρες έχουν μάθει έτσι οργάνωση και ταχύτητα.
Τα ιταλικά χρόνια
Μετά τον στρατό έφυγε για την Ιταλία. Έμεινε περίπου τέσσερα χρόνια[1]. Δούλεψε σε εστιατόρια και ξενοδοχεία, στη λίμνη Κόμο, στο Μιλάνο και στη Σαρδηνία, σε κουζίνες που η Athens Voice αναφέρει ότι είχαν αστέρια Michelin[1]. Ανέλαβε και την κουζίνα μιας εταιρείας catering, με εκδηλώσεις για τη Σκάλα του Μιλάνου, επιδείξεις του Armani και τη Villa Campari[1].
Όταν γύρισε στην Ελλάδα, έγινε σεφ στην Πρεσβεία της Δανίας στην Αθήνα[1]. Άρχισε και να διδάσκει σε σχολές μαγειρικής[1]. Έχει και πιστοποίηση εκπαιδευτή ενηλίκων[1]. Του αρέσει να εξηγεί το γιατί πίσω από κάθε κίνηση.
Τεχνικές, όχι συνταγές
Το 2019 είχε και κανάλι στο YouTube[1]. Η διαφορά του ήταν ότι έδειχνε τεχνικές και όχι συνταγές[1]. Ήθελε ο θεατής να μάθει να μαγειρεύει, όχι μόνο να αντιγράφει. Ανάμεσα στους σεφ που θαυμάζει ανέφερε τον Alain Ducasse, τον Marco Pierre White και τον Ferran Adrià[1].
Είχε και ένα σχέδιο. Ήθελε να ανοίξει ένα δικό του, ιδιωτικό και εναλλακτικό εστιατόριο[1]. Το όνειρο της κουζίνας δεν είχε ακόμη τελειώσει. Μόλις είχε αρχίσει να βρίσκει το κοινό του.
Πηγές
Κάθε στοιχείο σε αυτή τη σελίδα προέρχεται από αυτές τις πηγές. Κάθε αριθμός στο κείμενο παραπέμπει στην πηγή από την οποία προέρχεται.