Fucking Perfect: Een Sterrenchef Op Het Witte Doek

Een driesterrenkeuken is geen plek voor pottenkijkers. Het is er heet, druk en krap. Toch mocht er bij Sergio Herman een camera binnen. Het resultaat is een bioscoopfilm met een titel die je niet snel vergeet: Sergio Herman, Fucking Perfect^[1].

Regisseur Willemiek Kluijfhout volgt Herman ongeveer twee jaar lang^[1]. Ze filmt in de keuken van Oud Sluis, in de aanloop naar de sluiting. Haar camera is klein, want er is weinig plaats. Volgens haar had het team het veel te druk om op de camera te letten^[1].

De Druk Achter De Sterren

De film laat zien wat gasten nooit zien. De spanning tijdens de service. De twijfels van een chef op zijn hoogtepunt. En het moment waarop hij beslist om zijn restaurant te sluiten^[1]. Het is geen reclamefilm, maar een eerlijk portret.

Herman zegt in de film dat hij de top heeft bereikt. Twintig punten bij Gault&Millau, drie Michelinsterren. Hij heeft geen spijt van zijn keuze^[1]. Dat maakt de film ook hoopvol: het gaat over kiezen, niet over opgeven.

Première In Berlijn

In 2015 gaat de film in première op de Berlinale, het grote filmfestival van Berlijn. Hij draait er in het programma dat film en eten samenbrengt^[1]. Daarna komt hij in de bioscopen in Nederland en België^[1].

Voor Herman is het een nieuwe rol. Hij is niet langer alleen een chef die je op je bord proeft. Hij is ook een gezicht dat je in de zaal ziet. Een documentaire is een van de vele projecten naast zijn restaurants^[2].

Want Herman doet veel meer dan koken. Hij schrijft kookboeken en ontwerpt keukengerei^[2]. Zo bereikt hij mensen die nooit in een sterrenrestaurant komen, maar wel thuis met zijn ideeën aan de slag gaan.

De film blijft een tijdsdocument. Wie wil begrijpen waarom een chef met drie sterren de deur dichttrekt, moet hem zien. En wie Sergio Herman wil leren kennen, ziet hier de man achter het perfecte bord.