Het Laatste Menu Van Oud Sluis

Wie drie Michelinsterren heeft, geeft die niet zomaar op. Dat denkt iedereen. Sergio Herman denkt er anders over. In 2013 sluit hij Oud Sluis, terwijl het restaurant nog altijd drie sterren heeft. De culinaire wereld is verrast^[2].

Het afscheid valt in december 2013. Het restaurant was jarenlang het beste van Nederland^[1]. Nu komen de gasten nog een laatste keer langs.

Waarom Stoppen?

Herman legt het rustig uit. Het restaurant is uit zijn jasje gegroeid. De keuken is te klein voor het aantal mensen dat er werkt^[1]. Hij heeft het gevoel dat hij Oud Sluis niet nog hoger kan tillen. En hij wil af van de lange werkdagen, vijf dagen per week^[1].

Het laatste menu is een eerbetoon. Er staat een gerecht met langoustines op dat gebaseerd is op een klassieker van zijn vader^[1]. Zo sluit de cirkel. Wat begon met de Vlaamse keuken van vader Herman, eindigt met een knipoog naar diezelfde keuken.

Een Camera In De Keuken

Al die tijd draait er een camera mee. Regisseur Willemiek Kluijfhout volgt Herman ongeveer twee jaar lang, tot de deur van Oud Sluis dichtgaat^[3]. De film toont de druk in de keuken, de twijfels en het moment waarop de knoop wordt doorgehakt^[3]. Herman zegt in de film dat hij de top heeft bereikt, met twintig punten bij Gault&Millau en drie sterren, en dat hij geen spijt heeft^[3].

Stoppen betekent niet dat Herman stilzit. Hij wil zich richten op nieuwe gerechten en op het begeleiden van de chefs in zijn andere zaken^[1]. Pure C in Cadzand heeft dan al een ster, en in Antwerpen staat The Jane op het punt open te gaan^[1]. Zijn ambitie is groot: drie sterren voor allebei^[1].

Achteraf blijkt de sluiting geen einde, maar een begin. Een jaar later opent The Jane al^[2]. Herman bewijst dat een chef zijn grootste succes kan loslaten en toch verder kan groeien.

Oud Sluis blijft een legende. Wie er ooit at, praat er nog over. En voor Herman blijft het huis in Sluis de plek waar alles begon.