Polskie szparagi i cielęcina dla prezydenta USA

Czerwiec 2014 roku. Do Warszawy przyjeżdża prezydent Stanów Zjednoczonych Barack Obama. Spotyka się z prezydentem Bronisławem Komorowskim^[1]. W tle wielkiej polityki dzieje się coś mniejszego, ale smacznego. Ktoś musi ugotować lunch.

Tym kimś jest Wojciech Modest Amaro. Culture.pl nazwało go wtedy najlepszym szefem kuchni w Polsce^[1]. Jego Atelier Amaro miało gwiazdkę Michelin już drugi rok z rzędu i było jedyną taką restauracją w kraju^[1][2].

Wiosna na talerzu

Amaro nie sięgnął po zagraniczne luksusy. Postawił na polską wiosnę. Na przystawkę podał szparagi ze świeżym bobem i olejem bukowym^[1]. Proste składniki, ale w nowym wydaniu.

Na danie główne trafiła polska cielęcina z niepaloną kaszą gryczaną i karmelizowaną maślanką^[1]. Dla gości, którzy woleli coś lżejszego, był dorsz z wiosennymi warzywami i kwiatami lawendy^[1].

Słodki finał

Na deser Amaro przygotował truskawki z czarnym bzem. Do tego specjalne lody, w których główną rolę grała pietruszka^[1]. Lody z pietruszki na stole prezydenta USA? To był cały Amaro.

Każde z tych dań opowiadało o konkretnym miejscu i porze roku. Szparagi i bób to początek polskiego lata. Kasza gryczana to smak, który zna każdy polski dom. Truskawki z czarnym bzem to czerwiec w pełni^[1]. Amaro zamienił zwykłe produkty w małe historie o kraju.

To menu dobrze streszczało jego filozofię. Polskie produkty z danego sezonu, podane tak, by zaskoczyć nawet bywalców najlepszych stołów świata. Amaro mówił, że chce stworzyć polską kuchnię dla XXI wieku^[1].

Kuchnia jako wizytówka kraju

Taki lunch to coś więcej niż posiłek. To pokaz, czym kraj chce się pochwalić. W 2014 roku Polska pokazała gościom swoją wiosnę: szparagi, bób, truskawki. I szefa, który potrafił z nich zrobić coś wyjątkowego^[1].

Heritage Radio Network, przedstawiając Amaro kilka lat później, podkreślało, że jego restauracja była wtedy jedyną polską z takim wyróżnieniem^[2]. Gotowanie dla prezydenta potwierdziło tylko, że to on był twarzą nowej polskiej kuchni.

Chłopak z Sosnowca, który w 1993 roku wyjechał za pracą do Wielkiej Brytanii, dwadzieścia lat później karmił przywódcę światowego mocarstwa. Trudno o lepsze zakończenie tego rozdziału^[1].