Chłopak z Białej Podlaskiej idzie do gastronomika

Biała Podlaska, 20 maja 1978 roku. Na świat przychodzi Karol Okrasa^[1]. To miasto we wschodniej Polsce, daleko od wielkich restauracji stolicy. Nikt wtedy nie przypuszcza, że chłopiec stąd zostanie jednym z najbardziej znanych kucharzy w kraju.

Wybór w młodym wieku

Wielu kucharzy trafia do zawodu przypadkiem. Okrasa wybrał go świadomie i wcześnie. Poszedł do warszawskiego Technikum Gastronomiczno-Hotelarskiego im. E. Pijanowskiego^[1]. To szkoła, w której uczy się rzemiosła od podstaw: krojenia, gotowania wywarów, organizacji kuchni.

Na tym nie poprzestał. Ukończył też studia na Wydziale Nauk o Żywieniu Człowieka i Konsumpcji w Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego^[1][2]. To rzadkie połączenie. Kucharz z praktyką i z wiedzą naukową o tym, co jemy i jak to działa na człowieka.

Pierwsza praca

Zawodowy start przyszedł w hotelu Jan III Sobieski w Warszawie^[2]. Dziś to Radisson Blu Sobieski^[2]. Hotelowa kuchnia to dobra szkoła dla młodego kucharza. Jest duża, szybka i nie wybacza błędów. Trzeba gotować dla setek gości, na śniadanie, obiad i bankiet.

Smaki z domu

Okrasa przez całą karierę wraca do polskich korzeni. Mówi, że lubi eksperymentować i szukać nowych smaków, łącząc tradycyjną polską kuchnię z nowoczesnością^[3]. Od lat jeździ po Polsce w poszukiwaniu inspiracji^[3]. Ta ciekawość kraju towarzyszy mu na każdym etapie kariery.

Skąd wziął się szef

Gdy patrzy się na jego późniejsze sukcesy, łatwo zapomnieć o tym skromnym początku. Najpierw była szkoła, potem studia, potem hotelowa kuchnia^[1][2]. Bez skrótów i bez telewizyjnego blasku. Dopiero na takim fundamencie można było zbudować karierę jednego z najbardziej znanych kucharzy w Polsce.

To także dobra lekcja dla młodych kucharzy. Okrasa pokazuje, że warto się uczyć długo i porządnie^[1].

Nauka, która procentuje

Studia z żywienia człowieka nie są typową drogą kucharza. Okrasa poznał na nich nie tylko smak, ale też skład i wartość tego, co ląduje na talerzu^[1][2]. Później, w telewizji, często tłumaczył widzom techniki gotowania i historię polskiej kuchni. Umiejętność wyjaśniania rzeczy prosto i z sensem ma swoje źródło w tych latach nauki. Szkoła średnia dała mu rzemiosło, a uczelnia sposób myślenia o jedzeniu.