Kucharz Roku i cztery czapki Gault&Millau

Dwa lata po tytule Szefa Jutra Gault&Millau znów pisze o Andrei Camastrze. Tym razem jednak nie o przyszłości. W 2017 roku nazywa go Kucharzem Roku^[1].

Od obietnicy do potwierdzenia

Szef Jutra to nagroda za potencjał. Kucharz Roku to nagroda za to, co już jest na talerzu^[1]. Różnica jest ogromna. Camastra przeszedł ją w dwa lata. W międzyczasie jego Senses zdobyło gwiazdkę Michelin, drugą w historii Polski^[2].

Czapki zamiast gwiazdek

Gault&Millau ocenia restauracje punktami i czapkami kucharskimi. Senses dostało za rok 2018 i 2019 najwyższe wyniki: 18,5 punktu i cztery czapki^[1]. Dla polskiej restauracji to poziom, o którym jeszcze kilka lat wcześniej nikt nie śnił.

Uczta dla zmysłów

Kolację w Senses opisywano jak spektakl. Camastra reżyserował go pod nazwą A Feast for the Senses, czyli uczta dla zmysłów^[1]. Wejście prowadziło korytarzem z czerwonym dywanem i ogniem^[3]. Atmosfera była formalna i luksusowa^[3]. Szefa zwykle nie było widać. Pracował ukryty w kuchni^[3].

A pracował dużo. Mówił, że spędza w pracy od 14 do 16 godzin dziennie^[1]. Przypominał też, że każdy kucharz musi od czegoś zacząć. Jak dziecko, które najpierw uczy się chodzić, a dopiero potem biegać^[1].

Polska z włoskim akcentem

Choć pochodzi z Bari, Camastra gotował polsko. Mówił o głębokim szacunku do naturalnych produktów, który wyniósł z domu^[1]. W Polsce znalazł nowe produkty i nowe smaki. Bywał na wsi pod Kolbuszową, gdzie pomagał w gospodarstwie^[1]. Na talerzach w Senses łączył te światy.

Ukoronowanie

Nagroda Kucharza Roku i cztery czapki pokazały, że Senses to nie chwilowa moda^[1]. Krytycy z kraju i z zagranicy zgadzali się co do jednego. W Warszawie gotuje jeden z najciekawszych szefów tej części Europy^[1][3].

Szef z dwóch światów

Ciekawe, że sukces przyszedł do kucharza z zewnątrz. Camastra dorastał we Włoszech, gotował we Francji, Luksemburgu i Anglii^[2]. A największe nagrody zdobył w Polsce, gotując polskie smaki^[1]. Może właśnie dlatego widział je wyraźniej. Dla kogoś z Bari polski węgorz, żurawina czy oscypek były nowe i ekscytujące. Z tej ciekawości powstawały dania, które zachwycały inspektorów.