Kocham gotować, czyli kuchnia w kolorach emocji

Większość książek kucharskich wygląda podobnie. Zupy, mięsa, ryby, desery. Magda Gessler w 2007 roku zrobiła to zupełnie inaczej. Jej książka Kocham gotować. Przepis na życie ukazała się w listopadzie, nakładem wydawnictwa Świat Książki^[1].

Kuchnia uczuć

Przepisy nie są tu ułożone według składników. Są ułożone według emocji i kolorów^[1]. Fioletowy oznacza pożądanie. Żółty to zazdrość. Różowy to flirt. Czerwony to miłość, a czarny to zdrada^[1]. Gotowanie staje się tu opowieścią o uczuciach.

To bardzo w jej stylu. Wydawca streszcza ją krótko: czaruje kolorem, smakiem i zapachem^[1]. Kto zna jej restauracje, wie, że to prawda.

Oko artystki

Pomysł z kolorami nie wziął się znikąd. Magda Gessler studiowała sztukę w Madrycie^[2]. Jej restauracje słyną z bogatych, wyrazistych, czasem wręcz krzykliwych wnętrz^[2]. Kolor jest dla niej językiem. W książce przeniosła ten język z sali na talerz.

Setki przepisów

Kocham gotować to nie broszurka. Ma 360 stron i setki przepisów^[1]. To duża praca i podsumowanie lat spędzonych w kuchniach Madrytu i Warszawy^[2]. Czytelnik dostaje przepisy, ale też sposób patrzenia na gotowanie jak na zabawę i sztukę.

Przed telewizyjną burzą

Rok 2007 to ważny moment. Magda Gessler była już wtedy znaną restauratorką^[2]. Ale jeszcze nie była najpopularniejszą twarzą telewizji kulinarnej. To miało się zmienić za kilka lat, wraz z programem Kuchenne rewolucje^[1].

Książka pokazała, że Gessler potrafi mówić o jedzeniu inaczej niż wszyscy. Z emocjami, z kolorem i z odwagą. Te same cechy widzowie wkrótce zobaczyli w telewizji^[1][2].

Przepis na życie

Podtytuł książki mówi najwięcej. To nie tylko przepis na danie, ale przepis na życie^[1]. Gessler przekonuje, że jedzenie łączy się z tym, co czujemy. Że gotuje się dla kogoś i z jakiegoś powodu. To prosta myśl, ale bardzo jej.

Książka jak restauracja

Można powiedzieć, że ta książka przypomina jej restauracje. Jest w niej bogactwo, kolor i odrobina teatru^[1][2]. Nie ma tu suchych instrukcji. Jest zaproszenie do zabawy. Czytelnik ma gotować tak, jak się czuje, a nie tylko tak, jak każe przepis. Dla wielu Polaków był to pierwszy kontakt z Gessler jako autorką, jeszcze przed jej telewizyjną sławą.