Cócaire Francach i dtuaisceart Shasana

I 1972 thrasnaigh Patrick Guilbaud an caolas. Bhog sé go Manchain, i dtuaisceart Shasana^[1]. Áit aisteach, b'fhéidir, do chócaire a d'fhoghlaim a cheird i bPáras. Ach bhí deiseanna ann.

Bialann dá chuid féin

Sa Bhreatain bhuail sé le Sally^[1]. Agus le chéile d'oscail siad bialann. Le Rabelais a thug siad uirthi, in Alderley Edge, Cheshire^[1]. Ba í a chéad bhialann féin í^[2].

Ainm Francach, ar ndóigh. Cócaire Francach, bean chéile nua agus bialann bheag i gCheshire. Bhí tús curtha le saol nua.

An cruinniú

Ansin tharla rud a d'athraigh gach rud. In Le Rabelais bhuail sé le fear gnó Éireannach^[1]. Mhol an fear sin dó bogadh go Baile Átha Cliath^[1]. Ní raibh mórán ardchócaireachta Fhrancach i mBaile Átha Cliath ag an am.

Príomhchathair

Bhí smaoineamh eile ag Guilbaud féin freisin. Bhí sé ag iarraidh a chócaireacht a thaispeáint i bpríomhchathair^[2]. Bhí Londain ann, ar ndóigh. Ach roghnaigh sé Baile Átha Cliath^[2].

Cinneadh dána a bhí ann. Ní raibh Éire saibhir ag an am. Bhí cúlú eacnamaíochta ann. Ach chonaic Guilbaud deis nach bhfaca daoine eile.

Bhí sé ag iarraidh ardchócaireacht na Fraince a thabhairt do mhuintir na hÉireann^[3]. Ní raibh aithne ag mórán daoine ar an gcineál sin bia^[3]. Bheadh air é a mhíniú^[3].

Agus mar sin, i 1981, d'fhág sé Sasana. Bhí sé ag tabhairt aghaidh ar thír nua, cathair nua agus lucht féachana nua. Ní raibh a fhios aige go mbeadh sé ann ar feadh daichead bliain agus níos mó.

Smaoinigh ar an turas sin. Cognac, Páras, Caen, München, Páras arís, Manchain, Alderley Edge^[2][1]. Agus anois Baile Átha Cliath. Bhí cistiní na Fraince, na Gearmáine agus Shasana feicthe aige. Bhí sé réidh don dúshlán ba mhó ar fad. Bialann dá chuid féin, in ainm a chuid féin, i bpríomhchathair tíre nach raibh aithne aici air fós. Agus ní raibh sé ag teacht ina aonar. Bhí Sally leis^[1].