Innealtóir gan mhaith a d’aimsigh a chistin

Rugadh Patrick Guilbaud i Cognac, baile cáiliúil an bhranda san Fhrainc^[1]. Ach níor fhan an teaghlach ann i bhfad. Bhog siad go Páras nuair a bhí sé fós ina leanbh^[1].

Traidisiún teaghlaigh

Bhí an bia sa teaghlach le glúnta. Bhí caife ag a sheanmháthair i mBrest, sa Bhriotáin, agus ba chócaire í^[2]. Mhúin a mháthair dó conas cócaireacht a dhéanamh^[2]. Chuir sí béim mhór ar an ullmhúchán agus ar an gcur i láthair^[2].

Plean an athar

Ach bhí plean eile ag a athair. Bhí sé ag iarraidh go mbeadh a mhac ina innealtóir^[1]. Chuir sé chuig scoil eitlíochta é^[1][2]. Thug Patrick iarracht air, ar feadh tamaill^[2].

Ní raibh sé oiriúnach dó. Blianta ina dhiaidh sin, thug sé innealtóir gan mhaith ar fad air féin^[1]. Bhí a fhios aige nach é sin a shlí bheatha.

Caen, 1969

Mar sin chuaigh sé go Caen, i Normainn^[1]. Agus i 1969 thosaigh sé a ghairm ghairmiúil i gcistin Hotel Moderne ansin^[1]. Bhí sé ag déanamh an ruda a bhí ina chuid fola.

Ní raibh sé ag fanacht i gcistin amháin. Tar éis seirbhíse míleata ag Ambasáid na Breataine i bPáras, d'oibrigh sé in Hotel Morizet i München^[2]. Ansin d'fhill sé ar Pháras, chuig Le Marée agus Ledoyen^[2].

Ag foghlaim ón máistir

Páras, München, Páras arís. Cistin i ndiaidh cistine. Bhí an fear óg as Cognac ag foghlaim gach lá, ó chócairí a raibh blianta taithí acu^[2].

Ní raibh a fhios aige fós cá rachadh sé. B'fhéidir go bhfanfadh sé san Fhrainc ar feadh a shaoil. Ach bhí cinniúint eile ag fanacht leis. Thar an gcaolas, i dtuaisceart Shasana, agus ansin thar Mhuir Éireann.

Agus innealtóireacht? Ní raibh aon aiféala air. Bhí a chuid innealtóireachta féin le déanamh aige, i mbialanna. Struchtúr, beachtas, agus gach rud ina áit cheart. Ach le blas.