Bialann teaghlaigh ar an teorainn

Sráidbhaile beag ar an teorainn é Béal Átha Conaill, i dtuaisceart Chontae an Chabháin. Ní háit é a shamhlófá le bia breá. Ach i 1969 d'oscail Joe agus Vera Maguire bialann ann. MacNean a thug siad uirthi^[1].

Ní raibh an tús éasca. Thart ar cheithre bliana tar éis an oscailte, phléasc buama agus cuireadh stop leis an obair. Fanadh go 1989 sular athosclaíodh an bhialann^[1]. Bhí seasmhacht sa teaghlach, agus bhí sé de dhíth.

Cistin na máthar

Teaghlach mór a bhí ann, naonúr páistí. Duine acu ba ea Neven^[2]. Nuair a bhí sé dhá bhliain déag d'aois, thosaigh sé ag cócaireacht taobh le Vera. Ba í a mháthair a mhúin dó conas cócaireacht a dhéanamh. Mhúin sí dó freisin feoil áitiúil a cheannach^[2][3].

Ní raibh sé ag fanacht leis an gcistin sa bhaile amháin. Ar scoil, roghnaigh sé Eacnamaíocht Bhaile. Ba é an chéad bhuachaill riamh ina scoil a rinne an t-ábhar^[3]. Bhí sé dána. Bhí sé difriúil. Agus bhí sé cinnte cad a bhí uaidh.

Blianta fada ina dhiaidh sin, tá sé fós ag moladh an ábhair sin. Deir sé gur cheart do gach dalta Eacnamaíocht Bhaile a dhéanamh. Is ambasadóir na hÉireann é don ábhar anois^[3].

Stíl a d'fhás as an talamh

Nuair a tháinig iriseoir ón Irish Times go Béal Átha Conaill i 1996, bhí Vera fós ag cócaireacht in éineacht lena mac. Bhí Joe gnóthach leis an ngnó freisin^[1]. Thug an t-iriseoir faoi deara go raibh Neven ag tógáil gach rud ar an táirgeadh áitiúil. Lacha Thornhill, giorria, bia mara. Ba é sin cnámh droma a chuid cócaireachta, a dúirt Neven féin^[1].

Ní raibh sa bhialann ach áit bheag ar imeall na tíre. Ach bhí síol curtha. Ón gcistin bheag sin a d'fhásfadh ceann de na hainmneacha is mó i gcócaireacht na hÉireann. Agus níor fhág Neven a bhaile riamh le dul ag cócaireacht i gcathair mhór.

Níos déanaí, nuair a bhí a pháistí féin ar scoil, bhí an scéal céanna le hinsint. Bhí a chúpla trí bliana déag d'aois sa dara bliain, agus bhí Eacnamaíocht Bhaile á déanamh ag an mbeirt acu^[3]. Is cosúil go bhfuil an grá don chistin sa teaghlach i gcónaí.